Wie ben ik

Het is nu een aantal jaren geleden dat ik ben begonnen om een blog te schrijven. Ik ben nu gestart om alles eens te herlezen en eventueel aan te passen. Vandaag ben ik een kijkje gaan nemen bij mijn’ Personal’ en vind ‘Wie ben ik’ leuker om mijzelf voor te stellen.

Het zal een verkorte versie worden van ‘wie ben ik’ want anders vrees ik dat jullie snel zullen afhaken met lezen. Ik ben een alleenstaande mama en heb twee prachtige dochters van 22 en 26. Spijtig genoeg hebben mijn kids hun papa op 27 september 1998 verloren aan kanker. Sinds die dag is ons leven voor altijd veranderd.

Hoe moesten we nu verder? Ik heb nooit een handleiding gekregen waarin stond: hoe te overleven na zo’n verlies van mijn partner maar ook de vader van mijn kinderen. We woonden amper 4 maanden in ons huisje aan zee, een droom die plotseling werd afgenomen. De werkelijkheid was harder dan ooit. Toch zag ik maar één keuze, niet opgeven. Het enige wat ik toen kon doen, was mijn kinderen al de liefde geven die ik had. We moesten verder gaan, dag per dag en stap voor stap.

Een jaar later was ik gestart als animator in een rusthuis en daar heb ik 10 jaar gewerkt. Het was een onbeschrijfelijk zware periode. Ik moest de kinderen in mijn eentje opvoeden en tegelijkertijd gaan werken. Daarnaast mocht ik mijzelf niet vergeten. Maar dat laatste had ik nu juist niet gedaan en ik had toen nog geen idee wat voor gevolgen dit zou hebben. Intussen heb ik zowat alles meegemaakt: een burn-out, een depressie, verschillende operaties, veel rugklachten en uiteindelijk de diagnose van fibromyalgie in 2006.

In 2006 was ik nog aan het werk, toen ik bij mijzelf dacht ‘Ik ga me niet laten vellen door deze diagnose, want ik heb al voor hetere vuren gestaan‘. Je kan al denken wat de redenen waren van mijn uiteindelijke crash in 2008.

De eerste jaren waren simpelweg alsof mijn lichaam er nog was, maar ik had geen connectie meer met mijn geest. Ik was zwaar verslaafd aan pijnmedicatie, gelukkig heb ik op tijd besloten dat dit moest veranderen. Door intensieve therapieën te volgen heb ik dit overwonnen. Ik moest vooral leren aanvaarden dat ik toch wel op een andere manier zou moeten gaan leven.

Nu ik erop terugkijk heb ik eigenlijk niet stil gezeten. Ik heb alle mogelijke revalidatieprogramma’s gevolgd die er maar waren en ik denk dat ik nu wel kan zeggen dat het genoeg is geweest. Ik moest in de eerste plaats mijzelf leren kennen en dan stap voor stap leren omgaan met ‘Dat nieuwe lichaam van mij’.

Ik werk nu al bijna 7 jaar als vrijwilliger op een palliatieve eenheid. Door stil te staan bij het leven en de dood, heb ik al de negatieve ervaringen een plaats kunnen geven in mijn leven. Met als grootste les: draag zorg voor je lichaam.

Mijn blog ben ik gestart omdat ik graag mijn ervaringen en levensstijl wil delen met jullie.

Linda

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s