Fibromyalgie en uitstellen van plannen

pexels-photo-medium3

Het lijkt alsof de tijd is blijven stilstaan, of toch niet? Sinds maart heb ik niets geschreven en ik had zo veel plannen om dit wel te doen. Ik had jullie ook beloofd om te starten met mijn interviews, ook deze zijn nog steeds gebleven bij plannen. Hiervoor alvast mijn excuses dat het weer wordt uitgesteld tot ik er echt wel klaar voor ben.
Om even terug te komen op mijn titel van dit artikel, klinkt dit jullie niet bekend in de oren? Misschien is dit wel niet enkel een eigenschap van mensen met fibro, maar van de meeste mensen.Toch weet ik voor mijzelf dat ook deze keer fibro er alles mee te maken heeft. Het is niet fijn om dit te zeggen, maar de inspiratie om te schrijven was toch weer even (5maanden:() verdwenen. Toch dit is de realiteit met fibro. Mijn leven was plotseling weer zo hectisch en druk geworden dat ik amper nog tijd had om die dingen te doen die ik nu net zo graag doe: schrijven, lezen en af en toe gewoon niets doen. Mijn oudste dochter die terug naar huis kwam na 5 maanden Australië en mijn jongste volop aan het werken aan haar eindwerk en stages. Dit bracht natuurlijk de nodige stress mee en yep, mijn planningen werden aan de kant gezet. Stress en fibro gaan nu eenmaal niet samen, naar mijn mening. Mijn lichaam heeft dus weer gekozen om zware opstoten van pijn te geven, waardoor mijn hoofd er niet naar stond om ook maar iets neer te schrijven.

Wat ik wel heb kunnen plannen, is onze jaarlijks trip met de tent. Dit was nodig, kamperen geeft mij nog altijd rust, zeker als je in het midden van Het zwarte woud kan slapen. Ik ben er best wel trots op dat het ons nog lukt om alle voorbereidingen die kamperen met zich meebrengt kan waar maken. Ik doe dit steeds met mijn jongste dochter en zij helpt me fantastisch. Dit wil ik jullie toch meegeven dat je steeds moet afwegen om het wel of niet plannen van een vakantie te overwegen, zelfs met fibro. Ik hoor vaak van mensen die fibro hebben dat op reis gaan er voor hen niet meer in zit. Ik kan alleen maar mijn ervaring meegeven en het is niet altijd eenvoudig, maar hier komt goed plannen wel van pas. Ik heb er weer van genoten en zelfs nadien bij het bekijken van de foto’s heb je nog steeds de herinneringen.

 

Advertenties

Levenskwaliteit en fibromyalgie, ben jij tevreden met je leven?

Levenskwaliteit, een recht voor iedereen zou ik zeggen. Ik ben er mij wel van bewust dat in onze maatschappij dit jammer genoeg niet voor iedereen van toepassing is.  Ik besef dan ook dat ik met mijn blog de wereld niet kan verbeteren, maar ik probeer wel mensen met fibromyalgie te bereiken dat is al een begin, nietwaar?

  • Het is een subjectieve ervaring, dus wat ik levenskwaliteit vind voor mij, hoeft niet voor jou zo te zijn. Er zijn een aantal factoren die bepalend zijn om te kunnen spreken van levenskwaliteit.
  • Je familie, je vrienden, je sociaal leven, je gezondheid zowel  psychisch als fysisch hebben een invloed op je levenskwaliteit.
  • Je eigen waarden en normen, je opvoeding spelen hier ook een belangrijke rol in.
  • Hoe is jouw belevingswereld bij bepaalde probleemsituaties.
  • Leef je in het nu moment?

Zoals jullie weten (of nog niet:) ), probeer ik mijn artikels steeds te schrijven vanuit mijn eigen ervaringen. Die vaak ook voortkomen uit mijn opzoekingen en de theorie over een thema. Zo probeer ik dan zelf die informatie die ik gevonden heb, eerst zelf toe te passen. Hieruit komen dan mijn ervaringen en die wil ik dan delen met jullie.

Ben ik tevreden, heb ik levenskwaliteit? Ik durf te zeggen: ja ik heb levenskwaliteit. Ben ik daar bewust mee bezig geweest? Wel hierop is mijn antwoord: ik denk het niet. Doorheen de jaren met de diagnose van fibromyalgie te leven, heb ik veel geleerd toch eerder onbewust. Ik ben beginnen stil te staan bij de kleine mooie dingen in het leven. Met vallen en opstaan, zeker weten. Hoe ik nu in het leven sta heb ik te danken aan mijn fibromyalgie. Ja jullie lezen het goed; ‘te danken aan’. Door mijn beperkingen ben ik, ( zonder er bij stil te staan), aandacht beginnen te geven aan andere aspecten in mijn leven. Doordat ik nu al 7 jaar thuis ben heb ik tijd gekregen om leuke en waardevolle dingen te doen, rekening houdend met mijn lichaam. Ik heb de kans gekregen om vrijwilligerswerk te doen voor het palliatief netwerk West-Vlaanderen. Daar heb ik gezien dat ik ondanks mijn beperkingen nog veel kan doen. Al is mijn tempo van turbo naar slowly gegaan, heeft dat juist ervoor gezorgd dat ik die kleine dingen opmerkte. Voor mijn diagnose was mijn leven zo hectisch dat ik geen tijd had om daar bij stil te staan. Ik heb als alleenstaande moeder veel tijd gehad om mijn kinderen bij te staan in hun ups en downs. Ik heb mijn grote passie kunnen doen: lezen ( al vergeet ik de helft van wat ik lees). Zoals jullie kunnen zien op mijn blog, heb ik ook een nieuwe hobby gevonden: mijn instagram-foto’s, ik heb altijd een passie gehad voor koken, door aanmoediging van mijn dochters ben ik gestart met veel van mijn gerechten te fotograferen. Hierdoor ben ik nog meer beginnen lezen over gezonde voeding, wat natuurlijk ten goede komt van mijn klachten. Vooral mijn energieniveau is veel verbeterd, mijn pijn helaas(nog) niet. Hierover volgt een binnenkort een artikel. En last but not least: leven in het nu moment. Hierover heb ik al geschreven en kan je terugvinden bij: het nu moment. Maar dit is voor mij het belangrijkste in mijn levenskwaliteit. Gisteren een slechte dag kan zijn, vandaag een dag met weinig pijn en energie om leuke dingen te doen, maakt dat ik niet aan morgen denk want daar heb ik geen controle over.

Ik hoop dat levenskwaliteit ook in jullie leven aanwezig is, misschien bewust door de veranderingen in jullie leven sinds de diagnose, of eerder onbewust. maakt niet uit, als ze er is dan is het goed.

Als jullie bedenkingen hebben of vragen, mag je dit altijd via de blog doen of doe je het liever via mail kan ook, kijk dan even in contact.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

 

 

 

 

 

Glas halfvol of halfleeg? Positief denken met fibromyalgie

source

Je kan er niet meer onderuit, overal krijg je teksten, spreuken en boeken te zien: ‘positive thinking’! Ik heb toch van die dagen dat mijn positief denken wel ver te zoeken is. Voor mij zijn dat die dagen dat ik tot niets in staat ben. Het lijkt dan alsof mijn lichaam er is, maar mijn wilskracht een dagje vrijaf heeft genomen. Dit is nu juist hetgeen mij bezig houd de laatste periode:

  • moet mijn glas steeds halfvol zijn?
  • mag ik van die dagen hebben dat mijn gedachten niet positief zijn?
  • wat te doen met mijn schuldgevoel als mijn gedachten somber zijn?
  • moet ik die dagen gewoon aanvaarden en me geen zorgen maken?

Het is vooral ook door een uitspraak van mijn oudste dochter: “mama”, zei ze onlangs “ jij weet altijd van iets negatief toch positief te maken”. Dit was de aanleiding voor mij om hierover eens na te denken of ik inderdaad zo in het leven sta. Ik denk dat ik nu voor mijzelf hier duidelijkheid heb in gekregen.

Mensen kennen mij  als een positief iemand die steeds de boodschap geeft: mijn glas is halfvol. Ik zou mijzelf ook niet anders willen omschrijven. Doorheen de jaren geconfronteerd te worden met veel beperkingen door mijn fibromyalgie, zijn er toch andere dagen dat het niet zo is. Vertel ik dit aan mijn omgeving? Neen, omdat ik daar dan ook geen zin in heb. Op die dagen hou ik mij rustig en hoop dan dat ik geen verplichtingen heb en dat ik alleen mijn dag kan doorbrengen. Toch had ik op deze dagen steeds weer terugkerende gedachten: ben ik nu een verbitterd persoon aan het worden?

Mijn brainstormen over wel of niet positief zijn heeft me nu geleerd dat ik best wel op deze dagen mijzelf mag zijn. Moet ik mij schuldig voelen als ik op die dagen, het glas half leeg zie? Neen, totaal niet. Als mijn lichaam, maar vooral mijn wilskracht het laat afweten, gun ik mijzelf te denken zoals ik me voel. Ik probeer nu die dagen te aanvaarden zoals ze zijn:  zwaar. Ik weet wel dat de andere dagen ik terug alles positief zie en ja hoor: mijn glas is halfvol. Het is de kunst om een evenwicht te vinden tussen die dagen. Mijn positieve energie zorgt er dan voor dat ik mijzelf kan opladen voor de zware dagen die onvermijdelijk zijn. Het vraagt te veel energie om op een slechte dag te piekeren of ik  niet negatief zal blijven. Aanvaarding is een deel van het proces als je te maken hebt met een chronische aandoening. Dat is nog steeds een werkpunt. Ik voel dat ik dag per dag hieraan nog moet werken.

Nog een laatste bedenking die steeds maar door mijn hoofd bleef gaan. Wat te doen met je filosofie ‘leven in het Nu Moment‘ waarover ik af en toe schrijf. Op de dagen dat mijn wilskracht lijkt weg te zijn, leef ik in het Nu Moment, stilletjes aanwezig zijn, ook dat is Het Nu moment. Ik geloof erin dat iedereen het recht heeft om een dag niet positief te denken, zonder schuldgevoel. Wetende dat de dag erna terug met vreugde wordt beleefd!

source

Is jouw glas steeds halfvol of halfleeg?

Waarom dankbaarheid zo belangrijk is

Jarenlang ben ik altijd dankbaar geweest voor de mooie, soms kleine momenten in mijn leven.
Ik ben ervan overtuigd dat dankbaar zijn in je leven je de kracht geeft om door te gaan, ook als er soms moeilijke periodes zijn in je leven. Hoe dankbaarder dat je bent hoe meer je terugkrijgt in het leven.

Dan komt het erop aan om te focussen op wat je wel hebt en niet je aandacht focussen op wat je niet hebt.Want dan gaat je positieve energie omgezet worden in negatieve. Iedereen heeft van die moeilijke dagen, toch zijn er altijd dingen waar voor je dankbaar kunt zijn.

Jaren geleden besefte ik dat ik niet meer dankbaar was voor alle kleine dingen die rondom mij aanwezig waren, mijn gezonde kinderen, nog steeds de kracht had om door te zetten, vriendschap van je familie en ga zo maar door.

Ik hoef je niet te vertellen dat het alleen maar verder bergaf met me ging. Tot ik de stap heb genomen om iets met mijn leven aan te vangen ondanks mijn fibromyalgie en andere gezondheidsklachten. De woorden van de dokter “u zal nooit meer dezelfde persoon zijn die u was voordien”, spookten in mijn hoofd. Als ik wakker werd dacht ik aan de dingen die ik nog wel kon en had en waarvoor ik wel dankbaar kon voor zijn. Ik heb je al verteld dat ik toen gestart ben met therapie te volgen, jaren lang en iedere dag opnieuw.

Vandaag kan ik heel tevreden zeggen dat ik ieder dag dankbaar ben en s’avonds als ik ga slapen overloop ik mijn dag en noem de dingen waar voor ik dankbaar ben. Een aantal voorbeelden die ik mij nu kan herinneren.

  • Dat ik een betere dag heb gehad en heb kunnen genieten van de vriendschap en liefde die ik van mijn kinderen heb gekregen.
  • Dat ik een wandeling langs het strand heb kunnen maken en de warmte van de zon op mijn aangezicht heb gevoeld.
  • Dat ik een nieuw vegetarisch gerecht heb kunnen maken “het was nog lekker ook”.
  • Dat als ik pijn had een kersenpit kussen op mijn pijnlijk lichaamsdeel heb kunnen leggen en de pijn zo verzacht werd.
  • Dat mijn zus voor mij een elektrisch bed heeft gekocht, dat was voor mij de bevestiging dat zij voor mijn comfort zorgde om het rusten of slapen wat draaglijker te maken.
  • Dat ik ondanks zware vermoeidheid toch heb kunnen schrijven op mijn blog.

Mijn boodschap is denk er eens over na, het zal jou ook wel lukken om dankbaarheid te zien wanneer je de dag overloopt. Het heeft niets met een geloof te maken , het gaat erom dat je gaat beseffen dat je zoveel in de plaats krijgt wanneer je dankbaar bent.