Waar begin ik aan? Verhuizen als alleenstaande mama en o ja fibromyalgie gaat mee.

image-2016-10-13

Als jullie mijn laatste artikels gelezen hebben  dan verklaren jullie mij nu misschien voor gek. Ik zal het laten weten als ik het voor mijzelf ontdek of het ook zo is.
Samen met mijn dochters is onze verhuis, van een appartement naar een huis met veranda en tuin, geen verlangen meer, maar werkelijkheid geworden. Sinds mijn crash, nu al meer dan 8 jaar geleden hebben we hier toch wel graag gewoond. Maar de laatste jaren was mijn droom om terug een tuin te hebben echt wel vaak aanwezig. Natuurlijk waren mijn angsten om hier nog maar aan te denken en alles te plannen ook veelvuldig aanwezig. Jaar na jaar heb ik mijn droom weer opgeborgen. Ik heb een zwaar jaar achter de rug, opstoten van alle klachten die je maar kan hebben als je fibromyalgie hebt, die hoef ik jullie niet meer uit te leggen he.Toch heb ik een mooie zomer gehad veel uitstappen gedaan, kunnen genieten van het leven ondanks de constante klachten. Yep en dan was mijn droom er weer om te kunnen blijven genieten van de rust en de vrijheid in de natuur, het buiten zijn. Ik die altijd tegen mijn kinderen zei “dat ze hun dromen moeten waarmaken en erin geloven”. Toen ben ik tot de vaststelling gekomen dat ik het wel voor mijzelf niet deed en dan kwam mijn besluit: we gaan verhuizen! Alles is gegaan zoals in mijn droom, een huis met veranda en tuin en plaats en ruimte voor onze fietsen en al mijn spullen te kunnen meenemen. Het is een rustige buurt waar de straten allemaal doodlopend zijn, dus wat wil je meer. Vlakbij prachtige omgeving om te fietsen, natuurgebied en zoveel meer.

Heb ik nu nog steeds angsten? Natuurlijk wel, want mijn klachten zijn nog steeds aanwezig, maar ik heb deze keer een overwinning behaald op mijn angsten.
Zal ik het mijzelf beklagen? De komende 2 maanden zeker wel, want als alleenstaande mama kan je wel denken wat er te wachten staat. Mijn dochters hebben nu wel de leeftijd om veel te helpen, maar ik heb nu al veel voorbereidingen moeten doen en dat voel ik wel. Maar als ik dan uiteindelijk in mijn veranda of tuin kan genieten van een boek, of de zonnestralen op mijn pijnlijk lichaam dan zal ik vooral dankbaar zijn. Ik geloof er nog steeds in dat ook mensen een chronische aandoening , dromen kunnen verwezenlijken.

Ik wil jullie mijn tips meegeven die ik voor mijzelf nu zo goed mogelijk ga proberen na te leven. Ik ben realistisch en jullie weten, dat voor zo’n plannen mijn lichaam een prijs zal betalen, maar dat is fibro. Toch met een goede planning en deze tips hoop ik de prijs zo klein mogelijk te houden:)

  • November en december geen vrijwilligerswerk gepland
  • Nu al veel denkwerk en papierwerk gedaan, zoals plannen verhuisfirma met voldoende mankracht, agenda opgemaakt, nieuwe aansluitingen enz.
  • Hulp gevraagd voor zaken die ik niet kan (nieuw voor mij, hulp vragen)
  • Momenten van rust inbouwen en daar bedoel ik mee, gaan liggen  en volledig mijn geest en lichaam tot rust laten komen
  • Momenten van ontspanning, voor mij series op Netflix kijken, lezen(hoe moeilijk het ook is en ik veel vergeet) en ja koken
  • Mijn grenzen goed bewaken en al wat ik geleerd heb in de voorbije jaren nu echt wel toe passen
  • Geloven in mijzelf en wat ik nog wel kan
  • Als laatste, maar zeker niet de minste tip: dankbaar zijn!

Het is een uitdaging, zeker weten. Maar ik geloof erin dat we ondanks onze beperkingen mogen blijven dromen. Als jullie nog tips hebben laat ze maar komen. Maar eerst ga ik volgende week nog 3 dagen genieten in Disneyland samen met mijn dochters, dat was één van mijn tips, dus die heb ik al goed volbracht. Hierover zal ik zeker schrijven en natuurlijk zullen er foto’s bij zijn voor mijn herinneringen.

 

Advertenties

Nieuwe uitdagingen, maar wat als fibromyalgie er een stokje voor steekt.

StrandZoals in mijn laatste artikel ik geschreven had: nieuwe uitdagingen, wat als fibro er een stokje voor steekt.Je kan het al raden, het stokje is er gekomen en wat voor één! Daarom even wat uitleg.Tijdens die periode heb ik enorm veel pijn beginnen krijgen ter hoogte van mijn zwevende ribben, aan mijn rechterkant. Deze pijn was onhoudbaar, dus naar de huisarts. Diagnose, vermoedelijk ontsteking van de tussenribspieren.

Ik dacht ja dat kan wel na de intensieve verzorging van mijn schoonbroer, samen met mijn zus, die spijtig genoeg dan ook thuis overleden is na die periode. Door de combinatie van dezelfde bewegingen en voortdurende emotionele stress heeft mijn lichaam een plaats gevonden die kwetsbaar was. Daarbij in de periode nadien nog vernieuwing van de meubels en de oude wegdoen en als alleenstaande moeder, kan je al volgen dat ik niet lief ben geweest voor mijn lichaam. Stevige pijnstillers en rustig aan doen was de behandeling. Na een maand geen resultaat, vooral was de pijn het ergst bij zitten en verspreide die zich naar mijn hele middenrif. Had ik nu toch juist die periode veel vergaderingen en vormingen, dus veel zitten. Zoals ik ben, toch mijn agenda gevolgd omdat het voor mij belangrijk was op psychisch vlak mijn gedachten te kunnen verzetten. Nieuwe afspraak bij de huisarts, bloedtesten, foto en echo van de longen en ribben. Toch blij te horen dat mijn resultaten goed waren, dus ik ben “gezond”, misschien toch een kleine bedenking: horen wij dit niet vaker:’ alles is in orde mevrouw, of mijnheer’.

Om dus dit lang verhaal toch proberen kort te maken, ik weet niet of het gelukt is. De situatie nu na bijna 3 maanden, verbeterd. Nog steeds pijn maar vaak al momenten van niet, enkel zitten en fysieke inspanningen geven terug pijn. Ik neem zo goed als geen pijnstillers meer. Ik heb nu een periode van rust ingebouwd, enkel mijn vrijwilligerswerk en natuurlijk mijn hobby’s; koken en mijn fotootjes voor instagram en terug lezen. Maar voor mij heel belangrijk: deze blog. Ik had zoveel zin om te schrijven maar die verdomde pijn (sorry moest er even uit) en dan de vermoeidheid en de Brain fog daardoor, is het mij niet gelukt.

Tot vandaag 🙂 en ik zou mijzelf niet zijn als ik jullie dit verhaal niet had meegegeven. De realiteit is nu eenmaal dat met een chronische aandoening er niets meer vanzelfsprekend is.
Het goede nieuws is dat ik toch verder ga met mijn uitdagingen en zeer snel, schrijf ik jullie mijn verhaal over: hoe ik ertoe ben gekomen om te starten met de interviews.

Lieve lezers, ik denk dat dit jullie allemaal overkomt en dat we juist hieruit kunnen blijven leren en aanvaarden. Voor mij is de les, blijven waakzaam zijn en  nooit wanhopen, vroeg of laat komt alles weer op zijn pootjes. Al zijn die met fibromyalgie soms wat wankel.

Wat ik mij wel vaak afvraag, hoe reageren jullie als er zo’n situatie zich voordoet en je weer geconfronteerd wordt met nieuwe pijn of een opstoot van pijn? Laat het mij gerust weten via de blog of via email. Fijne dag nog en vergeet niet te geloven in jezelf.