Waar begin ik aan? Verhuizen als alleenstaande mama en o ja fibromyalgie gaat mee.

image-2016-10-13

Als jullie mijn laatste artikels gelezen hebben  dan verklaren jullie mij nu misschien voor gek. Ik zal het laten weten als ik het voor mijzelf ontdek of het ook zo is.
Samen met mijn dochters is onze verhuis, van een appartement naar een huis met veranda en tuin, geen verlangen meer, maar werkelijkheid geworden. Sinds mijn crash, nu al meer dan 8 jaar geleden hebben we hier toch wel graag gewoond. Maar de laatste jaren was mijn droom om terug een tuin te hebben echt wel vaak aanwezig. Natuurlijk waren mijn angsten om hier nog maar aan te denken en alles te plannen ook veelvuldig aanwezig. Jaar na jaar heb ik mijn droom weer opgeborgen. Ik heb een zwaar jaar achter de rug, opstoten van alle klachten die je maar kan hebben als je fibromyalgie hebt, die hoef ik jullie niet meer uit te leggen he.Toch heb ik een mooie zomer gehad veel uitstappen gedaan, kunnen genieten van het leven ondanks de constante klachten. Yep en dan was mijn droom er weer om te kunnen blijven genieten van de rust en de vrijheid in de natuur, het buiten zijn. Ik die altijd tegen mijn kinderen zei “dat ze hun dromen moeten waarmaken en erin geloven”. Toen ben ik tot de vaststelling gekomen dat ik het wel voor mijzelf niet deed en dan kwam mijn besluit: we gaan verhuizen! Alles is gegaan zoals in mijn droom, een huis met veranda en tuin en plaats en ruimte voor onze fietsen en al mijn spullen te kunnen meenemen. Het is een rustige buurt waar de straten allemaal doodlopend zijn, dus wat wil je meer. Vlakbij prachtige omgeving om te fietsen, natuurgebied en zoveel meer.

Heb ik nu nog steeds angsten? Natuurlijk wel, want mijn klachten zijn nog steeds aanwezig, maar ik heb deze keer een overwinning behaald op mijn angsten.
Zal ik het mijzelf beklagen? De komende 2 maanden zeker wel, want als alleenstaande mama kan je wel denken wat er te wachten staat. Mijn dochters hebben nu wel de leeftijd om veel te helpen, maar ik heb nu al veel voorbereidingen moeten doen en dat voel ik wel. Maar als ik dan uiteindelijk in mijn veranda of tuin kan genieten van een boek, of de zonnestralen op mijn pijnlijk lichaam dan zal ik vooral dankbaar zijn. Ik geloof er nog steeds in dat ook mensen een chronische aandoening , dromen kunnen verwezenlijken.

Ik wil jullie mijn tips meegeven die ik voor mijzelf nu zo goed mogelijk ga proberen na te leven. Ik ben realistisch en jullie weten, dat voor zo’n plannen mijn lichaam een prijs zal betalen, maar dat is fibro. Toch met een goede planning en deze tips hoop ik de prijs zo klein mogelijk te houden:)

  • November en december geen vrijwilligerswerk gepland
  • Nu al veel denkwerk en papierwerk gedaan, zoals plannen verhuisfirma met voldoende mankracht, agenda opgemaakt, nieuwe aansluitingen enz.
  • Hulp gevraagd voor zaken die ik niet kan (nieuw voor mij, hulp vragen)
  • Momenten van rust inbouwen en daar bedoel ik mee, gaan liggen  en volledig mijn geest en lichaam tot rust laten komen
  • Momenten van ontspanning, voor mij series op Netflix kijken, lezen(hoe moeilijk het ook is en ik veel vergeet) en ja koken
  • Mijn grenzen goed bewaken en al wat ik geleerd heb in de voorbije jaren nu echt wel toe passen
  • Geloven in mijzelf en wat ik nog wel kan
  • Als laatste, maar zeker niet de minste tip: dankbaar zijn!

Het is een uitdaging, zeker weten. Maar ik geloof erin dat we ondanks onze beperkingen mogen blijven dromen. Als jullie nog tips hebben laat ze maar komen. Maar eerst ga ik volgende week nog 3 dagen genieten in Disneyland samen met mijn dochters, dat was één van mijn tips, dus die heb ik al goed volbracht. Hierover zal ik zeker schrijven en natuurlijk zullen er foto’s bij zijn voor mijn herinneringen.

 

Advertenties

Fibromyalgie en uitstellen van plannen

pexels-photo-medium3

Het lijkt alsof de tijd is blijven stilstaan, of toch niet? Sinds maart heb ik niets geschreven en ik had zo veel plannen om dit wel te doen. Ik had jullie ook beloofd om te starten met mijn interviews, ook deze zijn nog steeds gebleven bij plannen. Hiervoor alvast mijn excuses dat het weer wordt uitgesteld tot ik er echt wel klaar voor ben.
Om even terug te komen op mijn titel van dit artikel, klinkt dit jullie niet bekend in de oren? Misschien is dit wel niet enkel een eigenschap van mensen met fibro, maar van de meeste mensen.Toch weet ik voor mijzelf dat ook deze keer fibro er alles mee te maken heeft. Het is niet fijn om dit te zeggen, maar de inspiratie om te schrijven was toch weer even (5maanden:() verdwenen. Toch dit is de realiteit met fibro. Mijn leven was plotseling weer zo hectisch en druk geworden dat ik amper nog tijd had om die dingen te doen die ik nu net zo graag doe: schrijven, lezen en af en toe gewoon niets doen. Mijn oudste dochter die terug naar huis kwam na 5 maanden Australië en mijn jongste volop aan het werken aan haar eindwerk en stages. Dit bracht natuurlijk de nodige stress mee en yep, mijn planningen werden aan de kant gezet. Stress en fibro gaan nu eenmaal niet samen, naar mijn mening. Mijn lichaam heeft dus weer gekozen om zware opstoten van pijn te geven, waardoor mijn hoofd er niet naar stond om ook maar iets neer te schrijven.

Wat ik wel heb kunnen plannen, is onze jaarlijks trip met de tent. Dit was nodig, kamperen geeft mij nog altijd rust, zeker als je in het midden van Het zwarte woud kan slapen. Ik ben er best wel trots op dat het ons nog lukt om alle voorbereidingen die kamperen met zich meebrengt kan waar maken. Ik doe dit steeds met mijn jongste dochter en zij helpt me fantastisch. Dit wil ik jullie toch meegeven dat je steeds moet afwegen om het wel of niet plannen van een vakantie te overwegen, zelfs met fibro. Ik hoor vaak van mensen die fibro hebben dat op reis gaan er voor hen niet meer in zit. Ik kan alleen maar mijn ervaring meegeven en het is niet altijd eenvoudig, maar hier komt goed plannen wel van pas. Ik heb er weer van genoten en zelfs nadien bij het bekijken van de foto’s heb je nog steeds de herinneringen.